Korzenie Taoizmu

Za twórcę taoizmu tradycyjnie uznaje się Laozi - postać bardzo tajemniczą. Laozi, o ile w ogóle istniał, urodził się prawdopodobnie nieco wcześniej niż Konfucjusz, zwykle podaje się datę około VI w. p.n .e. Przypisywane mu jest autorstwo klasycznej księgi taoizmu Daodejing, czyli „Droga cnoty". Ostateczny kształt nadano jej w III wieku przed naszą erą. Podstawową kategorią filozoficzną taoizmu jest wieloznaczny termin tao. Konfucjanizm koncentrował się na moralności, sformułował szereg nakazów moralnych, taoizm natomiast kładł nacisk na dnchowomaterialną jedność świata. Zadaniem mędrca jest wpisać się w subtelny przepływ tao tak. by być sobą i światem jednocześnie. Stan takiej harmonii można osiągnąć poprzez unikanie wymuszonej aktywności, ograniczenie działania i spontaniczne podporządkowanie się naturalnej kolei rzeczy. Laozi powiedział: „Mędrzec, który osiągnął cnotę, nic nie robi. a jednak nic wokół niego nie pozostaje nie zrobione." Takie paradoksalne twierdzenia są typowe dla taoizmu, rozwijającego się równolegle w dwóch podstawowych kierunkach: jako system filozoficzny i jako religia. Jako religia taoizm rozwinął się na przełomie II i III wieku naszej ery, w wyniku połączenia z ludowymi wierzeniami.