RELIGIA PAŃSTWOWA Japonii

Po długim okresie politycznej destabilizacji szintoizm odrodził się w XVII wieku, w okresie władzy szogunów, kiedy Japonia stanowiła kraj zamknięty. W XIX wieku nastąpił przewrót. Arystokracja japońska obaliła władzę szogunów, przywróciła na tron cesarza i otworzyła granice Japonii, dzięki czemu do Kraju Kwitnącej Wiśni zaczęły docierać wpływy Zachodu. W roku 1882 szintoizm uznano za religię państwową. Obchody świąt szinto stały się uroczystościami państwowymi, uczestniczyli w nich przedstawiciele rządu i oczywiście cesarz. Nieco wcześniej, bo w roku 1875 nastąpił wyraźny rozdział buddyzmu od szintoizmu - w państwowych szkołach zaczęto nauczać podstaw religii. Cesarz, jako potomek niebios, uznany został za istotę boską - jego władza była absolutna - wynikała wyłącznie z przynależności do świętej rodziny cesarskiej. Kult szinto wymagał od wiernych bezwarunkowego posłuszeństwa cesarzowi, z tego względu religię podporządkowano ministerstwu spraw wewnętrznych. W 1941 r. uczestnictwo w ceremoniach religijnych było obowiązkiem każdego Japończyka. W szczytowym okresie swojego rozkwitu, tuż przed wybuchem II wojny światowej w Japonii było 17 tysięcy kapłanów szintoistycznych i 110 tysięcy świątyń i kaplic.