Buddyści

Od mniej więcej II wieku n.e. wzdłuż szlaków handlowych z północnych Indii buddyzm zaczął przenikać do Chin. Z Chin buddyzm przywędrował do Korei, a stamtąd do Japonii. Zarówno Chiny, jak i Japonia posiadały sięgające bardzo odległych czasów tradycje religijne (taoizm w Chinach i szintoizm w Japonii) zupełnie niepodobne do nauk buddyzmu. Buddyzm nie mógł jednak rozwijać się w oderwaniu od tych lokalnych religii. Stąd obecnie w chińskim i japońskim buddyzmie można wyśledzić wiele elementów wcześniejszych praktyk religijnych. Medytacje rozpowszechniły się zwłaszcza w chińskiej szkole chan i japońskiej zeń. Według tych szkół, dzięki długotrwałej medytacji możliwe jest osiągnięcie stanu oświecenia. Medytacja jest pozaracjonalna, jednym z jej elementów jest oczyszczenie umysłu z myśli, czasami jednak stosuje się metodę kontemplacji zagadek albo paradoksów, czyli tzw. koanów. Jednym z najbardziej znanych koanów jest zdanie: „jaki dźwięk rozbrzmiewa, kiedy się klaszcze jedną ręką?".